پست شده توسط iraj2531 يعني شما در اعدام آن بيگناه (كه با اطلاعات شخصي شما مبني بر بيگناهي او؛ ديگر چيزي جز قتل عمد و حرام علي الاطلاق نيست) به صرف دستور ولي فقيه مشاركت خواهيد كرد؟! خواهش مي كنم پيش از توضيح جواب بلي يا خير خود را مشخص كنيد. چرا كه راستش من از توضيحات پست پيشين شما متوجه اين مطلب نشدم كه بالاخره در آن مثال يادشده؛ شخصي كه از بيگناهي محكومي مطلع است؛ بايد چكار كند! من صبر مي كنم شما پاسخ صريح خود را به سوال مطروحه بفرماييد و سپس بر مبناي آن پاسخ؛ بحث را ادامه خواهم داد.

پست شده توسط حلقه مشاركت يا عدم مشاركت انسان در چيزي به سبب آن چيزي است كه شما پيرفته ايد اگر اصل حاكميت وقانون مندي وجلوگيري از هرج ومرج را بپذيريد بله بايد شركت كنيد چون در غير اين صورت هزاران راي ما نند شما وجود دارد و هر يك يه سويي خواهند رفت ودر نتيجه زندگي اجتماعي مختل خواهد شد وجامعه انساني همچون جنگل حيواني خواهد بود واگر اين چنين مشكلي نباشد خير شما موظف در مشاركت نيستيد بلكه بايد تا حد امكان جلوي اين گونه حكم را بگيريد( ولي اين فرضي است نادر ) لطفا دوباره سوال خود را تكرار نكنيد بلكه اگر نقدي به جواب من داريد بفرماييد تا بحث شكل خوبي بگيرد متشكرم

پست شده توسط حلقه ولايت يك امر اجتماعي است وضرورتا حكم او همان حكم واقع نيست بلكه ترجيح دادن يكي از هزاران حكم موجود در جامعه به سبب مقابله با بي نطمي وهرج ومرج جويي است

نطريه ولايت فقيه يك نظريه كاملا فقهي است وريشه درفقه ما دارد و هر چند اثبات آن سخت است ولي اين امكان وجود دارد البته نا گفته پيدا ست چون يك نظريه در فقه است بسياري از فقها اين را قبول نداشته اند بله تنها عده اي پذيرفته اند ولي به هر حال اين عده دليلهاي خوبي آورده اند كه قابل توجه است
و به هر حال ربطي به قضيه حكمين وخوارج و مانند آن ندارد
« لا جكم الا للله » اگر چه مي گويد حكم تنها براي خداست ولي اين را اثبات نميكند كه كه حاكم كيست آيا خداوند حاكمي قرار داده يا خير؟

امير المونين در جمله اي در نهج البلاغه مي فرمايند « لا حكم الا للله» كلمه وجمله حقي است كه آنها معناي باطلي از آن قصد كرده اند آنها خيال كرده اند يعني حاكم واميري غير از خدا نيست واين سفسطه است چون اين لا حكم اين را نميگويد
و شيعه علاوه بر اينكه حاكميت اصيل را از آن خدا ميدانيم ميگوييم كه خداوند حاكميت را به پيامبرش وسپس به ائمه وبه نيابت عام به ولي فقيه داد البته اينها هر يك ادله اي دارد كه در اين مجمل نگنجد

 

ایرج:

جناب حلقه
ما كه بالاخره نفهميديم كه در صورتي كه ولي فقيه به اشتباه (اصلا سخن بدخواهي و گناه را كنار مي گذاريم!) حكم به قتل بيگناهي دهد؛ حكم خدا چه خواهد بود!!!!
(پرسش من تغيير نكرده است. از نظر من وظيفه انسان عمل به حكم خدا است. اگر گاه از حكم خدا مي پرسم و گاه از وظيفه انسان؛ تغيير انشاء است وگرنه پرسش حول يك محور واحد بوده است و متاسفانه شما با كشيدن پاي جامعه و مصلحت آن داريد توحيد صفاتي خدا را زير سوال مي بريد. توضيح خواهم داد.)

با جمعبندي مطالبي كه تاكنون پاسخ فرموده ايد مجبورم به حدس زدن نظر شما اكتفا كنم. چرا كه پاسخ صريح نگرفته ام.اگر در حدسياتم به خطا رفتم؛ اصلاح فرماييد:

ممكن است مقصود شما اين باشد كه حكم اوليه تبرئه بيگناهان است. اما اگر تبرئه بيگناه موجب مفسده اي (مثلا هرج و مرج!!!!) شود؛ حكم ثانويه لازم مي سازد كه بيگناه را اعدام كنيم و به اصطلاح مصلحت فرديه را فداي مصلحت نوعيه كنيم!
اگر مقصود شما اين باشد؛ بايد بگويم متاسفانه شما با توسيع مفهوم حكم ثانويه در ابعاد بسيار بالا؛ داريد در واقع {عدالت} خدا را زير سوال مي بريد و به اشعريگري بسيار نزديك شده ايد. اين اشعريون هستند كه معتقدند: {خداوند به عدالت توصيف نمي شود. بلكه عدالت است كه به خدا معني مي گردد.} در واقع: هرچه آن خسرو كند شيرين بود!! در مقابل؛ شيعه به حسن و قبح ذاتي اعمال معتقد است و مي گويد مفاهيمي چون عدالت و ... حتي از وجود يا عدم خدا مستقل هستند.
به اين ترتيب؛ از ديدگاه شيعي يك نفس يا محترمه است يا خونش مباح است. و اين به خود او و عملكردش بستگي دارد نه به ميل و هوا و هوس و حالات روحي و اشتباهات عمدي و غيرعمدي ولي فقيه! اگر شخصي بيگناه باشد؛ عدالت حكم به تبرئه او مي دهد. تمام شد و رفت! حال اگر پاي مصلحت كره زمين هم در ميان باشد؛ بيگناهي را نمي توان اعدام كرد و نامش را عدالت نهاد (از ديدگاه معتقدين به حسن و قبح ذاتي اعمال كه شيعه جزء ايشان است). به عبارتي وقتي شيعه {عدل} را جزء اصول مذهب قرار مي دهد؛ خداوند منان را محدود به عادل بودن مي كند (اين ايرادي است كه اشعريون از شيعه مي گيرند). پاسخ ما چيست؟! مي گوييم نه! خدا محدود نمي شود. عادل بودن؛ ذات خدا است.
مسئله همانطور كه توضيح دادم حكم ثانويه و عسر و حرج نيست. در احكام ثانويه؛ حكم اشتباهي صادر نمي شود. بلكه حكمي به ظاهر متضاد با حكم اوليه صادر مي شود. مثلا مي گويد اگر دسترسي به خوراك طيب نداشتي؛ براي حفظ جان مي تواني ميته نيز بخوري. در اين حكم ثانويه (اكل ميته) اشتباهي واقع نشده است. اما وقتي ما سخن از اشتباهات فقيه مي كنيم و پرسشي به ميان مي آوريم كه آيا خداوند اين احكام اشتباه را تاييد مي كند يا خير؛ شما نمي تواني مسئله حكم ثانويه را به ميان آوري. حكم ثانويه مربوط به موقعيت ديگر است. آن حكمي شرعي است و به دليل تفاوت موقعيت با حالت نرمال؛ با حكم اوليه تفاوت دارد.به عبارتي حكم ثانويه براي موقعيت خود؛ عين عدالت است. اما پرسش من به زماني باز ميگردد كه حكمي خلاف عدالت صادر شود(به اين نكته دقت فرماييد). آيا خداوند احكام خلاف عدالت ولي فقيه را نيز تاييد مي كند؟!
به پرسش بالا مي توان چنين پاسخهايي داد:
- خير. اين نظر من است و دليل من بر عدم صحت {ولايت} غيرمعصوم.
-بلي. ممكن است شخصي معتقد به انتزاعي بودن مفهوم {عدالت} باشد و آن را اصولا {چيز} موجودي نداند. اين فكري اشعري است و با تشيع همخوان نيست.

اما پاسخ سومي نيز ممكن است داده شود و من برآنم كه پاسخ شما همين سومي است:
- اين خود حكم عدالت است كه {الاهم فالاهم}. به اين ترتيب؛ هرچند حكم فقيه غيرعادلانه باشد؛ به دليل اهميت مسئله نظم و مصلحت عمومي يا مسائلي از اين دست؛ لازم است به دستور غيرعادلانه فقيه عمل شود و اين {عادلانه} است.
من شخصا اين دليل را سقيم مي دانم. اما مطلب مهمتر اين است كه اصولا اين دليل ربطي به {ولايت} به مفهوم شرعي آن ندارد. حتي به فرض قبول اين دليل (كه عرض كردم آن را قبول ندارم و مي توان پس از پايان اين بحث؛ درباره آن نيز سخن بگوييم) مي توان از آن تنها {لزوم وجود حكومت} ( و سپس در مراحل بعدي لزوم حكومت فقها؟!!!) را نتيجه گرفت. اما بحث فعلي ما اصلا درباره حكومت نيست. {ولايت} با پيشفرض {لزوم نظم جامعه} مطرح نمي شود. يك شيعه معتقد است اگر بر روي كره زمين تنها دو نفر انسان باقي مانده باشند كه يكي از ايشان امام معصوم باشد؛ او بر ديگري {ولايت} دارد. بديهي است در چنين حالتي بحث نظم جامعه مطرح نيست. به اين ترتيب؛ اصلا مسئله امامت و ولايت مسئله اي مستقل از وجود جامعه يا عدم آن و جامعه گرايي و فردگرايي است.
بنابراين پرسش همچنان برجا باقي است: آيا {ولايت} فقيه با تشيع سازگار است؟! آيا پذيرش ولايت غيرمعصوم (با توجه به عدم مطابقت كامل سخن غيرمعصوم با سخن خدا) به معناي داشتن دو {ولي} در عرض يكديگر نيست؟